De algemene politieke beschouwingen hebben de tegenstrijdigheden binnen de gedoogcoalitie weer eens laten zien. Met veel hysterische uitspraken beschuldigde Geert Wilders Job Cohen ervan de echte gedoger te zijn van het kabinet, waarmee hij zich probeerde te distantiëren van impopulaire maatregelen. Gedogen was immers bijna een scheldwoord geworden en betekent zoveel als vervelende maatregelen steunen.

Op zaterdag 3 september kondigden de Israëlische massa’s heel duidelijk aan dat de oude truc van de heersende klasse, verdeel en heers, hen niet op een zijspoor zou zetten en verdelen en dat zij hun beweging niet zouden laten afkoelen in de zomerhitte. Een half miljoen mensen kwam de straat op om sociale rechtvaardigheid en revolutie te eisen.

De aanhoudende schuldencrisis en het groeiende besef dat de wereldeconomie afstevent op een ‘double dip’-recessie, zorgt voor grote verliezen op de beurzen. Een nieuwe recessie maakt deel uit van de economische crisis die het kapitalisme doormaakt sinds eind 2007.

Over heel de wereld is men in shock door het nieuws van de bloedige slachting in Noorwegen. Minstens 91 mensen zijn vermoord. Onder hen waren 84 leden van de jongerenorganisatie van de Arbeiderspartij (AUF), die op zomerkamp waren.

Het kabinet Rutte is flink op bezuinigingsdreef. Hoewel de PVV zou waarborgen dat 'Henk en Ingrid' geen slachtoffer van de bezuinigingen zouden worden, wordt het steeds duidelijker dat dit kabinet doorgaat met de afbraak van de leefomstandigheden.

Elke dag wordt Griekenland genoemd. De financiële problemen, het reddingspakket, hoe vreselijk luie uitvreters deze Grieken zouden zijn, en hoe de PVV als enige voor de Nederlandse belastingbetaler zou opkomen.

Vorige week was een mijlpaal in de sociale en politieke situatie in Griekenland en die van heel Europa. Voor het eerst in decennia worden de ontwikkelde kapitalistische landen van Europa geconfronteerd met het vooruitzicht van een revolutie met continentale afmetingen.

De Spaanse jongeren beginnen conclusies te trekken. Hieronder publiceren we het Manifest van de 15 mei-beweging. Hoewel we niet akkoord gaan met alle komma’s en punten van het document, blijft het een uitzonderlijke uitdrukking van het gevoel dat leeft bij miljoenen mensen die politiek beginnen te ontwaken.

Zolang de massaorganisaties van de arbeidersbeweging geleid worden door mensen die verstoken zijn van elke band met het ideologische verleden en geen organische band met de arbeidersklasse hebben, zal Dominique Strauss-Kahn niet de laatste ‘socialist’ zijn die in opspraak komt.

Ondanks het grote gejubel in de VS over de dood van Osama, groeien de sociale en politieke tegenstellingen. De verhoogde vakbondsactiviteit en brede sympathie waarop ze kan rekenen is lang niet meer vertoond in het land.