De algemene politieke beschouwingen hebben de tegenstrijdigheden binnen de gedoogcoalitie weer eens laten zien. Met veel hysterische uitspraken beschuldigde Geert Wilders Job Cohen ervan de echte gedoger te zijn van het kabinet, waarmee hij zich probeerde te distantiëren van impopulaire maatregelen. Gedogen was immers bijna een scheldwoord geworden en betekent zoveel als vervelende maatregelen steunen.


Geschreven door Jordan

Prinsjesdag is immers niet meer de dag waarop Gerrit Zalm vrolijk kon laten zien hoe 'goed' hij en Balkenende wel bezig waren met het terugdringen van de staatsschuld en het tot stand brengen van economische groei - waar toen enkel de grote bedrijven daadwerkelijk iets van merkten. Prinsjesdag was nu de dag waarop bekend zou worden dat het beleid van versoberingen en bezuinigingen nog helemaal niet over was.

Dat was reden voor de PVV om zich op een hypocriete manier te distantiëren van het kabinet. Zij willen immers niet geassocieerd worden met meer bezuinigingen op sociale voorzieningen zoals zorg. Toch is dit de trend, en zij 'gedogen' het. De noodzaak aan bezuinigingen komt niet voort uit ideologie, maar uit de algemene crisis van het kapitalisme. Zaken als een pensioen op je 65e, en een kwalitatief goede zorg met weinig kosten, worden te 'duur' voor de burgerij om in stand te houden. Om het systeem te laten functioneren is het nodig om langzaam weer terug te gaan naar de oude, ruwe, pure vorm van het kapitalisme. Echter, er is ook een probleem. Teveel bezuinigingen betekenen een te grote afname van de vraag in de economie, wat de economische crisis kan doen versterken.

Ondanks Wilders' hypocrisie is het wel waar dat de PvdA, Groenlinks en D66 het kabinet op bepaalde punten steunen. Rutte is politiek handig bezig en probeert een brede coalitie te vinden om de 'hervormingen' (contra-hervormingen eigenlijk) door te voeren in de economie, en tevens om het Europese 'steunprogramma' door te voeren. Dit laatste bestaat uit het 'steunen' van landen zoals Griekenland door hen draconische bezuinigingsprogramma's door de strot te duwen en bail-outs te geven aan banken uit Nederland, Duitsland en Frankrijk. Deze steun aan het kabinet gaat gepaard met bijna hysterische oppositie tegen andere punten, waar het kabinet opeens de grote bezuinigende boosdoener is.

Aan de andere kant is er aan de rechterzijde ook ongeduldigheid over het bezuinigingsprogramma. Binnen de VVD en in rechtse opiniestukken en columns hoort men geklaag dat dit rechtse kabinet veel te 'links' is en te veel concessies doet. Na de Tweede Kamerverkiezingen was er onder hen de hoop dat er nu eens een kabinet kwam dat een snoeihard bezuinigingsbeleid zou gaan voeren. Echter, dat zou ook op veel verzet kunnen rekenen. De huidige tactiek is er eentje van langzaam doelgerichte aanvallen op verschillende sectoren uitvoeren, vooral de zwakkere groepen in de samenleving, terwijl er verder een politiek van concessies aan andere partijen wordt gevoerd.

Het lijkt voorlopig te werken. Marxisten kijken echter niet alleen naar de oppervlakte van de maatschappij. Er heerst onder veel mensen een gevoel dat ze het even niet meer weten. Het idee dat Rutte en Wilders het nog even mogen proberen is dominant onder een groot deel van de bevolking. Evengoed is er ook veel ontevredenheid met het idee dat er extra bezuinigingen moeten komen. Het probleem is dat de linkse partijen geen alternatief brengen. Aan de ene kant zijn er PvdA en Groenlinks die bepaalde bezuinigingen steunen, aan de andere kant is er de SP, die zich wel consistent opstelt, maar niet echt met een duidelijke visie komt.

Een echt links-socialistisch programma is nodig om een einde te maken aan de problemen van het kapitalisme. Het nationaliseren van de banken en andere economische reuzen onder democratische controle van de werknemers is de enige weg vooruit. Dan zijn er geen bezuinigingen nodig in al die sectoren die nu worden aangevallen.
Echter, de strijd tegen de kabinetsplannen is in de eerste plaats defensief. Het verzet van bonden ABVAKABO en FNV Bondgenoten tegen het pensioenakkoord laat de weg vooruit zien. De Nederlandse arbeidersklasse zal inzien dat strijd noodzakelijk is om de bezuinigingen tegen te houden. Aanval als beste verdediging.